Haptonomie is een mensvisie die ervan uitgaat dat ons doen en laten gevoed wordt door ons gevoel.
Voelen, denken en doen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Ze beinvloeden elkaar. Het blijkt dat we gedachten die emotioneel geladen zijn, moeilijk los kunnen laten.
Ze blijven lang in ons geheugen zitten. Door deze emotie kijken we vaak met een vernauwd bewustzijn naar de werkelijkheid.
Zo kan een conflict met een collega lang nadeling door blijven werken in de samenwerking, zonder dat hier werkelijk reden voor is.
Met onze gedachten vormen wij ons een beeld van wat er om ons heen gebeurt.
We hebben een mening over wat belangrijk is en wat niet (normen en waarden).
Alles wat we belangrijk vinden, roept gevoelens op. Onder deze gevoelens gaan behoeften schuil.
Als deze behoeften bevredigd zijn dan geeft dit een prettig gevoel.
Als het onbevredigd gevoel betreft dan ontwikkelen wij onze eigen manier om deze bevredigd te krijgen.
Of dit wel of niet lukt, beinvloedt ons gevoel weer wat op zijn beurt ons denken weer beinvloedt enzovoort.
Het woord haptonomie is een samenvoeging van twee oudgriekse begrippen:
hapsis en nomos.
Hapsis betekent: tact, tast, gevoel en gevoelsbeleving.
Hiervan afgeleid komt het woord 'hapto' van het werkwoord 'haptein', wat betekent: aanraken, verenigen, een relatie vestigen.
Nomos betekent: wet, regel of norm.
Haptonomie staat dus voor een geheel aan wetmatigheden ten aanzien van het gevoel en het gevoelsleven van
ieder mens apart en de relaties tussen mensen.
De haptonomie vindt verbondenheid met elkaar en de wereld om ons heen van levensbelang.
De grondlegger van de haptonomie, Frans Veldman, ziet de mens als een 'affectief wezen'.
Een eenheid van lichaam, ziel en geest die zich kan ontwikkelen tot een volwaardig mens
in contact met zichzelf en zijn omgeving, waarbij gevoelens en emoties van betekenis zijn
en betekenis geven aan het leven.
<< Terug naar haptotherapie